One of the ways that we show our age

Jak co roku pojechałem na OFF Festival, aby przypomnieć sobie, jaki jest mój gust muzyczny. Być może do cna wyzbyłem się ambicji samodzielnego poznawania nowej muzyki, ale wciąż mogę dokładnie rozpisać dlaczego i dla jakiej publiczności były skierowane poszczególne wybory line-upu tegorocznego OFFa.

Przede wszystkim Johnny Marr – zbyt alternatywny na Openera, bo The Smiths nigdy nie miało w Polsce większej rozpoznawalności. Gitarzysta tego kultowego zespołu, jak to Typowy Kowalski, okazał się zbyt zwyczajny dla znawców offowych doznań. Ktoś z zewnątrz mógłby określić to jako koncert o temperaturze piknikowej, bo solowe nagrania Marra to kompozycje raczej średnie, a wyczekiwane utwory The Smiths pozbawione charyzmy Morrisseya stają się singalongami. Ale dla mnie był to występ wyjątkowy, bo na żywo mogłem usłyszeć, skąd dokładnie wzięło się brzmienie gitar tych wszystkich zespołów, które kocham i które bezpośrednio wyrastają z Johnny’ego Marra. The Edge (U2) też nie ma umiejętności technicznych, a większość treści buduje rytmiką, Graham Coxon (Blur) dorzuca do klasycznych akordów chaos i swój wewnętrzny hałas, Radek Łukasiewicz (Pustki) mógłby wrócić do roli instrumentalisty, a zespół Muchy to już “bezczelne The Smiths” w ten sam sposób dialogujący gitarami swoich liderów (Piotra Maciejewskiego i Michała Wiraszko). Opinie na temat tego koncertu są zróżnicowane, ale usłyszeć na żywo “How soon is now”, czyli obiektywnie jedną z najdoskonalszych gitarowych piosenek – są to cele życia.

Nieco rozczarowało The Flaming Lips, ale ciężko mi się krytykuje zespół będący jedną z legend OFF festivalu – ich koncert w 2010 roku podczas pierwszej katowickiej edycji przeszedł do historii, ale wtedy mnie jeszcze przy tym nie było (na pierwszego OFFa pojechałem w 2012 roku). Epokowe wydarzenia dzieją się tylko raz, a w piątek zirytował mnie słabiutki (częściowo wzmacniany playbackiem?) wokal Wayne’a Coyne i ten zepsuty prostokąt na samym środku ekranu, który nie pozwolił zanurzyć się w psychodelicznej immersji. Ja wiem, że na tym polega urok ich twórczości, że chodzi o proste piosenki z tekstami na poziomie angielskiego A1, ale coś przeszkadzało przenieść się na drugą stronę lustra. Co nie zmienia faktu, że na “Do you realise??” uroniłem szczerą łzę.

(Cytując pana Jamesa Murphy’ego z LCD Soundsystem, który był obecny na OFF Festivalu 2026 w osobie swojego copyboya The Dare), koncert Black Country, New Road był one of the ways that we show our age. Gdybym był tę dekadę młodszy, byłbym beznadziejnie zadurzony w każdej z członkini tego zespołu. Ekipa wygląda jakby zeszła z planu najbardziej cool serialu dla brytyjskiej indie młodzieży ze swoimi lewicowymi przekonaniami i instrumentami z targu staroci. Teraz, z wiekiem, ogromnie doceniam gdy na dużej scenie OFFa pojawia się orkiestra. Niestety nie mogłem zobaczyć w sobotę Arthura Verocaia z AUKSO, ale bardzo przytulam w sercu wszystkie osoby z projektu Współgłosy – jazzowe piosenki napisane w ramach zajęć terapii zajęciowej osób z niepełnosprawnościami.Mówiąc o młodych ludziach (nie o Was, ale o osobach mających w roku swojego urodzenia dwójkę z przodu), OFF festival konsekwentnie stara się przyciągnąć ich młodym rapem. Co prawda Earl Sweatshirt to już klasyk, jednak nie jestem tak biegły w ulicznej muzyce, aby należycie docenić wkrętkę dawnego członka Odd Future.

Jak wspomniałem, jestem stary i od dyspozycji dnia zależy, czy chce mi się zostawać na tych bardziej dziwnych, ciekawszych w swojej formule występach (tutaj honorable mentions dla super śmiesznych brytyjskich ziomków z Getdown Services i wspaniale angażującego Joshuy Idehena).Ale to tylko dodatek, bo Prawdziwi Offowicze wiedzą, że solą Doliny Trzech Stawów są amerykańskie gitary, takie grandżowe, z Południowego Wybrzeża. Właśnie jak zespół Wednesday, przyjemnie “grzejący” w leniwym, acz wyrazistym stylu. Koncert dobry jak chleb. Ale najlepszym, najbardziej emocjonalnym występem tegorocznej edycji OFFa był koncert Current Joys, z rozdzierającym smutkiem, rozedrganymi gitarami. Nie spodziewałem się całego zespołu i nie spodziewałem się, że tak mocno do mnie trafi ta muzyka. Proste piosenki na gitarze są zawsze najlepsze, jestem taki prosty, przyjmę wszystko z playlisty Artura Rojka.

Drugim najlepszym koncertem OFFa 2026 była impreza, którą zorganizowali Nu Genea live band. To stale powracający argument, ale uwielbiam koncerty, które (w Polsce) mogłyby się odbyć tylko na OFF Festivalu – gdzie indziej tyle ludzie może razem bawić się do raczej mało znanego włoskiego projektu tanecznego? To była przede wszystkim świetna zabawa, z bujającym basem, niekończącym się rytmem, syntezatorami, chórkami i układami choreograficznymi. Wspaniała energia, jak będziecie mieli okazję, polecam każdemu, nie można przegapić tak dobrych okazji do tańca.Dziękuję za kolejny rok na najlepszym festiwalu, dobrze było Was zobaczyć, come on guys, keep going, keep going, come on